Zwyrodnienie stawu skokowego najczęściej rozwija się w wyniku urazów stawu. Dochodzi do stopniowego ograniczenia ruchomości stawu i nasilają się dolegliwości bólowe.
W zdecydowanej większości przypadków zwyrodnienie rozwija się w wyniku złamania kostek goleni. Niekiedy zwyrodnienie rozwija się po wielu skręceniach stawu.
Zwyrodnienie stawu skokowego określa się także jako: Zwyrodnienie staw skokowy, Choroba zwyrodnieniowa stawu skokowego, Artroza stawu skokowego, Staw skokowy ból, Staw skokowy górny, Staw skokowo-goleniowy.
Zwyrodnienie stawu skokowego objawia się dolegliwościami bólowymi, zwłaszcza w trakcie chodzenia. Dochodzi do ograniczenia ruchomości stawu, mogą być wyczuwalne chrzęszczenia.
Podstawowym badaniem umożliwiającym rozpoznanie zwyrodnienia jest dobre jakościowe zdjęcie rentgenowskie. Niekiedy diagnostykę trzeba rozszerzyć o badanie tomografii komputerowej.
W zależności od stopnia nasilenia zmian stosuje się leczenie zachowawcze, wstrzyknięcia dostawowe lub leczenie operacyjne. Leczenie operacyjne w zależności od zaawansowania i typu zmian może obejmować rekonstrukcję stawu, zabieg usztywnienia (artrodezy) lub zabieg wymiany stawu (endoprotezy).
Nieleczone zwyrodnienie stopniowo postępuje powodując nasilanie dolegliwości bólowych. W części przypadków zwyrodnienie jest możliwe do odwrócenia na wczesnym etapie.
Podstawowym sposobem zapobiegania rozwojowi zwyrodnienia stawu skokowego jest optymalne leczenie złamań stawu skokowego. Niekiedy przed rozwojem zwyrodnienia chroni wykonana w odpowiednim momencie rekonstrukcja stawu.
Jeśli dolegliwości bólowe pozwalają, to tak. Należy wybierać sporty nie przeciążające stawu skokowego, np. pływanie.
